غزل ۱۹ - صبحدمی که برکنم، دیده به روشناییت...

صبحدمی که برکنم، دیده به روشناییت

بر در آسمان زنم، حلقه آشناییت

سر به سریر سلطنت، بنده فرو نیاورد

گر به توانگری رسد، نوبتی از گداییت

پرده اگر برافکنی، وه که چه فتنه ها رود

چون پس پرده می رود اینهمه دلرباییت

گوشه چشم مرحمت بر صف عاشقان فکن

تا شب رهروان شود، روز به روشناییت

خلق جزای بد عمل، بر در کبریای تو

عرضه همی دهند و ما، قصه بی نواییت

سر ننهند بندگان، بر خط پادشاه اگر

سر ننهد به بندگی، بر خط پادشاییت

وقتی اگر برانیم، بنده دوزخم بکن

کاتش آن فرو کشد، گریه ام از جداییت

راه تو نیست سعدیا، کمزنی و مجردی

تا به خیال در بود، پیری و پارساییت