غزل ۴۵ - ما امید از طاعت و چشم از ثواب افکنده ایم...

ما امید از طاعت و چشم از ثواب افکنده ایم

سایه سیمرغ همت بر خراب افکنده ایم

گر به طوفان می سپارد یا به ساحل می برد

دل به دریا و سپر بر روی آب افکنده ایم

محتسب گر فاسقان را نهی منکر می کند

گو بیا کز روی مستوری نقاب افکنده ایم

عارف اندر چرخ و صوفی در سماع آورده ایم

شاهد اندر رقص و افیون در شراب افکنده ایم

هیچکس بی دامنی تر نیست لیکن پیش خلق

باز می پوشند و ما بر آفتاب افکنده ایم

سعدیا پرهیزگاران خودپرستی می کنند

ما دهل در گردن و خر در خلاف افکنده ایم

رستمی باید که پیشانی کند با دیو نفس

گر برو غالب شویم افراسیاب افکنده ایم