مثنوی · پروین اعتصامی
آسایش بزرگان
1
شنیده اید که آسایش بزرگان چیست:
برای خاطر بیچارگان نیاسودن
2
بکاخ دهر که آلایش است بنیادش
مقیم گشتن و دامان خود نیالودن
3
همی ز عادت و کردار زشت کم کردن
هماره بر صفت و خوی نیک افزودن
4
ز بهر بیهده، از راستی بری نشدن
برای خدمت تن، روح را نفرسودن
5
برون شدن ز خرابات زندگی هشیار
ز خود نرفتن و پیمانه ای نپیمودن
6
رهی که گمرهیش در پی است نسپردن
دریکه فتنه اش اندر پس است نگشودن