غزل شماره ۱۸ - دم مزن گر همدمی می بایدت...

دم مزن گر همدمی می بایدت

خسته شو گر مرهمی می بایدت

تا در اثباتی تو بس نامحرمی

محو شو گر محرمی می بایدت

همچو غواصان دم اندر سینه کش

گر چو دریا همدمی می بایدت

از عبادت غم کشی و صد شفیع

پیشوای هر غمی می بایدت

اشک لایق تر شفیع تو از آنک

هر عبادت را نمی می بایدت

تنگدل ماندی، که دل یک قطره خونست

عالمی در عالمی می بایدت

تا که این یک قطره صد دریا شود

صبر صد عالم همی می بایدت

هر دو عالم گر نباشد گو مباش

در حضور او دمی می بایدت

در غم هر دم که نبود در حضور

تا قیامت ماتمی می بایدت

در حضورش عهد کردی ای فرید

عهد خود مستحکمی می بایدت