غزل شماره ۲۶۷ - هر زمانم عشق ماهی در کشاکش می کشد...

هر زمانم عشق ماهی در کشاکش می کشد

آتش سودای او جانم در آتش می کشد

تا دل مسکین من در آتش حسنش فتاد

گاه می سوزد چو عود و گه دمی خوش می کشد

شحنه سودای او شوریدگان عشق را

هر نفس چون خونیان اندر کشاکش می کشد

عشق را با هفت چرخ و شش جهت آرام نیست

لاجرم نه بار هفت و نی غم شش می کشد

جمع باید بود بر راهی چو موران روز و شب

هر که را دل سوی آن زلف مشوش می کشد

خاطر عطار از نور معانی در سخن

آفتاب تیر بر چرخ منقش می کشد