غزل شماره ۲۸۶ - آنها که در هوای تو جان ها بداده اند...

آنها که در هوای تو جان ها بداده اند

از بی نشانی تو نشان ها بداده اند

من در میانه هیچ کسم وز زبان من

این شرح ها که می رود آنها بداده اند

آن عاشقان که راست چو پروانه ضعیف

از شوق شمع روی تو جان ها بداده اند

با من بگفته اند که فانی شو از وجود

کاندر فنای نفس روان ها بداده اند

عطار را که عین عیان شد کمال عشق

اندر حضور عقل عیان ها بداده اند