غزل شماره ۳۰۶ - دل ز میان جان و دل قصد هوات می کند...

دل ز میان جان و دل قصد هوات می کند

جان به امید وصل تو عزم وفات می کند

گرچه ندید جان و دل از تو وفا به هیچ روی

بر سر صد هزار غم یاد جفات می کند

می نکند به صد قران ترک کلاه دار چرخ

آنچه میان عاشقان بند قبات می کند

خسرو یک سواره را بر رخ نطع نیلگون

لعل تو طرح می نهد روی تو مات می کند

جان و دلم به دلبری زیر و زبر همی کنی

وین تو نمی کنی بتا زلف دوتات می کند

خود تو چه آفتی که چرخ از پی گوشمال من

هر نفسی به داوری بر سر مات می کند

گرچه فرید، از جفا می نکند سزای تو

خط تو خود به دست خود با تو سزات می کند