غزل شماره ۳۲۹ - هر که را ذره ای وجود بود...

هر که را ذره ای وجود بود

پیش هر ذره در سجود بود

نه همه بت ز سیم و زر باشد

که بت رهروان وجود بود

هر که یک ذره می کند اثبات

نفس او گبر یا جهود بود

در حقیقت چو جمله یک بودست

پس همه بودها نبود بود

نقطه آتش است در باطن

دود دیدن ازو چه سود بود

هر که آن نقطه دید هر دو جهانش

محو گشته ز چشم زود بود

زانکه دو کون پیش دیده دل

چون سرابی همه نمود بود

هر که یک ذره غیر می بیند

همچو کوری میان دود بود

همچو عطار در فنا می سوز

تا دمی گر زنی چو عود بود