غزل شماره ۳۶۰ - صبح از پرده به در می آید...

صبح از پرده به در می آید

اثر آه سحر می آید

یا کسی مشک ختن می بیزد

یا نسیم گل تر می آید

خیز ای ساقی و می ده به صبوح

که حریف چو شکر می آید

پسری کز خط سبزش چو قلم

دل عشاق به سر می آید

ای پسر می ده و می نوش که عمر

به سر تو که به سر می آید

عمرت این یکدم حالی است تو را

کیست ضامن که دگر می آید

تویی و یکدم و آگاه نه ای

کز دگر دم چه خبر می آید

لیک دانی تو که بی صد غم نیست

هر دمی کان ز تو بر می آید

سنگ بر بام فلک زن به صبوح

که فلک بر تو به در می آید

داد بستان ز جهانی که درو

بهتر خلق بتر می آید

در جهانی که همه بی نمکی است

قسم عطار جگر می آید