غزل شماره ۳۸۶ - اگر خورشید خواهی سایه بگذار...

اگر خورشید خواهی سایه بگذار

چو مادر هست شیر دایه بگذار

چو با خورشید هم تک می توان شد

ز پس در تک زدن چون سایه بگذار

چو همسایه است با جان تو جانان

بده جان و حق همسایه بگذار

تو را سرمایه هستی بلایی است

زیانت سود کن سرمایه بگذار

چو مردان جوشن و شمشیر برگیر

نه ای آخر چو زن پیرایه بگذار

فلک طشت است و اختر خایه در طشت

خیال علم طشت و خایه بگذار

فروتر پایه تو عرش اعلاست

تو برتر رو فروتر پایه بگذار

فرید از مایه هستی جدا شد

تو هم مردی شو و این مایه بگذار