غزل شماره ۴۸۱ - مرا قلاش می خوانند، هستم...

مرا قلاش می خوانند، هستم

من از دردی کشان نیم مستم

نمی گویم ز مستی توبه کردم

هر آن توبه کزان کردم، شکستم

ملامت آن زمان بر خود گرفتم

که دل در مهر آن دلدار بستم

من آن روزی که نام عشق بردم

ز بند ننگ و نام خویش رستم

نمی گویم که فاسق نیستم من

هر آن چیزی که می گویند هستم

ز زهد و نیکنامی عار دارم

من آن عطار دردی خوار مستم