غزل شماره ۵۸۰ - به دریایی در افتادم که پایانش نمی بینم...

به دریایی در افتادم که پایانش نمی بینم

به دردی مبتلا گشتم که درمانش نمی بینم

در این دریا یکی در است و ما مشتاق در او

ولی کس کو که در جوید که جویانش نمی بینم

چه جویم بیش ازین گنجی که سر آن نمی دانم

چه پویم بیش ازین راهی که پایانش نمی بینم

درین ره کوی مه رویی است خلقی در طلب پویان

ولیک این کوی چون یابم که پیشانش نمی بینم

به خون جان من جانان ندانم دست آلاید

که او بس فارغ است از ما سر آنش نمی بینم

دلا بیزار شو از جان اگر جانان همی خواهی

که هر کو شمع جان جوید غم جانش نمی بینم

برو عطار بیرون آی با جانان به جان بازی

که هر کو جان درو بازد پشیمانش نمی بینم