غزل شماره ۵۹۰ - ما ز عشقت آتشین دل مانده ایم...

ما ز عشقت آتشین دل مانده ایم

دست بر سر پای در گل مانده ایم

خاک راه از اشک ما گل گشت و ما

پای در گل دست بر دل مانده ایم

ناگهانی برق وصل تو بجست

ما ندانستیم و غافل مانده ایم

لاجرم از بس که بال و پر زدیم

همچو مرغ نیم بسمل مانده ایم

چون ز عشقت هیچ مشکل حل نشد

دایما در کار مشکل مانده ایم

عشق تو دریاست اما زان چه سود

چون ز غفلت ما به ساحل مانده ایم

کی تواند یافت عطار از تو کام

چون نخستین گام منزل مانده ایم