غزل شماره ۶۶۴ - عشق تو در جان من ای جان من...

عشق تو در جان من ای جان من

آتشی زد در دل بریان من

در دل بریان من آتش مزن

رحم کن بر دیده گریان من

دیده گریان من پرخون مدار

در نگر آخر به سوز جان من

سوز جانم بیش ازین ظاهر مکن

گوش می دار این غم پنهان من

درد این بیچاره از حد درگذشت

چاره ای ساز و بکن درمان من

خود مرا فرمان کجا باشد ولیک

کج مکن چون زلف خود پیمان من

هرچه خواهی کن تو به دانی از آنک

زاریی باشد نه فرمان زان من

جان عطار از تو در آتش فتاد

آب زن در آتش سوزان من