غزل شماره ۸۴۶ - سر برهنه کرده ام به سودایی...

سر برهنه کرده ام به سودایی

برخاسته دل نه عقل و نه رایی

با چشم پر آب پای در آتش

بر خاک نشسته باد پیمایی

چون گوی بمانده در خم چوگان

سرگشته شده سری و نه پایی

از صحبت اختران صورت بین

خورشید صفت بمانده تنهایی

هر روز ز تشنگی چو آتش

بی واسطه در کشیده دریایی

هر سودایی که بیندم گوید

زین شیوه ندیده ایم سودایی

گر بنشینم به نطق برخیزد

از نکته من به شهر غوغایی

چون یکجایم نشسته نگذارند

هر ساعت از آن دوم به هر جایی

زین واقعه ای که کس نشان ندهد

عطار نه عاقلی نه شیدایی