گفتار مردی صوفی از روزگار خود

صوفیی را گفت مردی نامدار

کای اخی چون می گذاری روزگار

گفت من در گلخنی ام مانده

خشک لب ، تر دامنی ام مانده

گرده نشکستم اندر گلخنم

تا که نشکستند آنجا گردنم

گر تو در عالم خوشی جویی دمی

خفته یا باز می گویی همی

گر خوشی جویی، در آن کن احتیاط

تا رسی مردانه زان سوی صراط

خوش دلی در کوی عالم روی نیست

زانک رسم خوش دلی یک موی نیست

نفس هست اینجا که چون آتش بود

در زمانه کو دلی تا خوش بود

گر چو پرگاری بگردی در جهان

دل خوشی یک نقطه کس ندهدنشان