غزل شماره ۱۷۷ - ای سنایی کفر و دین در عاشقی یکسان شمر...

ای سنایی کفر و دین در عاشقی یکسان شمر

جان ده اندر عشق و آنگه جان ستان را جان شمر

کفر و ایمان گر به صورت پیش تو حاضر شوند

دستگاه کفر بیش از مایه ایمان شمر

ور نمی دانی که خود جانان چه باشد در صفا

هر چه آن را از تو بیرون برد آن را آن شمر

چشمه حیوان چه جویی قطره ای آب از نیاز

در کنار افشان ز چشم و چشمه حیوان شمر

یوسف گم کرده از نو دیده شوخی بدوز

پوست را بر قالب خود خانه احزان شمر