غزل شماره ۲۴۳ - روزی که رخ خوب تو در پیش ندارم...

روزی که رخ خوب تو در پیش ندارم

آن روز دل خلق و سر خویش ندارم

چندین چه کنی جور و جفا با من مسکین

چون طاقت هجرت من درویش ندارم

در مجمره عشق و غمت سوخته گشتم

زین بیش سر گفت و کمابیش ندارم

تا سلسله عشق تو بربست مرا دست

جز سلسله بر دست دل ریش ندارم

زان غمزه غماز غم افزای تو بر من

اسلام شد و قبله شد و کیش ندارم