غزل · سنایی
غزل شماره ۲۵۷ - به صفت گر چه نقش بی جانم...
1
به صفت گر چه نقش بی جانم
به نگاری و عاشقی مانم
2
گه چو عشاق جفت صد ماتم
گه چو معشوق جفت صد جانم
3
به دور نگم چو روی و موی نگار
زان که هم کفرم و هم ایمانم
4
گر به شکلم نگه کنی اینم
ور به خطم نگه کنی آنم
5
گه چو بالای عاشقان کوژم
گه چو لبهای یار خندانم
6
گه خمیده چو قد عشاقم
گه شکسته چو زلف جانانم
7
صفت خد و زلف معشوقم
تاج سرهای عاشقان زانم