غزل شماره ۲۷۲ - ما را میفگنید که ما اوفتاده ایم...

ما را میفگنید که ما اوفتاده ایم

در کار عشق تن به بلاها نهاده ایم

آهستگی مجوی تو از ماورای هوش

کاکنون به شغل بی دلی اندر فتاده ایم

ما بی دلیم و بی دل هر چه کند رواست

دل را به یادگار به معشوق داده ایم

از ما بهر حدیث به آزار چون کشد

ما مردمان بی دل و بی مکر و ساده ایم

خصمان ما اگر در خوبی ببسته اند

ما در وفاش چندین درها گشاده ایم

گر بد کنند با ما ما نیکویی کنیم

زیرا که پاک نسبت و آزاده زاده ایم