غزل · سنایی
غزل شماره ۲۸۷ - گرچه از جمع بی نیازانیم...
1
گرچه از جمع بی نیازانیم
عاشق عشق و عشقبازانیم
2
منصف منصف خراباتیم
کعبه کعبتین بازانیم
3
گاه سوزان در آتش عشقیم
گاه از سوز رود سازانیم
4
همچو مرغ از قفس شکسته شدیم
همچو شمع از هوس گدازانیم
5
گر چه کبکیم در ممالک خویش
مانده در جستجوی بازانیم
6
مرغزار وصال یافته ایم
چون سنایی درو گرازانیم
7
زاهدا خیز و در نماز آویز
زان که ما خاک بی نیازانیم
8
گر تو از طوع و طاعه می نازی
ما همیشه ز شوق نازانیم