غزل شماره ۳۳۵ - صبر کم گشت و عشق روز افزون...

صبر کم گشت و عشق روز افزون

کسیه بی سیم گشت و دل پرخون

می دهد درد می نهد منت

یار ما را عجب گرفت زبون

صنعتش سال و ماه عشوه و زرق

سخنش روز و شب فنون و فسون

پشت کوژ و تنم ضعیف شدست

پشت چون نون و دل چو نقطه نون

عقل با عشق در نمی گنجد

زین دل خسته رخت برد برون

حالم اینست و حرص و عشقم پیش

راست گفتند ک «الجنون فنون»