غزل · سنایی
غزل شماره ۳۸۴ - عقل و جانم برد شوخی آفتی عیاره ای...
1
عقل و جانم برد شوخی آفتی عیاره ای
باد دستی خاکیی بی آبی آتشپاره ای
2
زین یکی شنگی بلایی فتنه ای شکر لبی
پای بازی سر زنی دردی کشی خونخواره ای
3
گه در ایمان از رخ ایمان فزایش حجتی
گاه بر کفر از دو زلف کافرش پتیاره ای
4
کی بدین کفر و بدین ایمان من تن در دهد
هر کرا باشد چنان زلف و چنان رخساره ای
5
هر زمان در زلف جان آویز او گر بنگری
خون خلقی تازه یابی در خم هر تاره ای
6
هر زمان بینی ز شور زلف او برخاسته
در میان عاشقان آوازه آواره ای
7
نقش خود را چینیان از جان همی خدمت کنند
نقش حق را آخر ای مستان کم از نظاره ای