غزل · سنایی
غزل شماره ۳۹۶ - ای آنکه به دو لب سبب آب حیاتی...
1
ای آنکه به دو لب سبب آب حیاتی
جانرا به دو شکر ز غم هجر نباتی
2
آرایش دینی تو و آسایش جانی
انس دل و نور بصر و عین حیاتی
3
از خوبی خود غیرت خوبان جهانی
وز حسن و ملاحت صنم حور صفاتی
4
از لطف در الفاظ بشر تحفه وحیی
وز حسن در انفاس ملک وصف صلاتی
5
اوصاف جمال تو همه کس بنداند
زیرا که تو توقیع رفیع الدرجاتی
6
لولاک لما کنت امینی به حیاتی
والعیش یهنی بک اذانت ثناتی