غزل ۱۱ - بار فراق بستم و ، جز پای خویش را...

بار فراق بستم و ، جز پای خویش را

کردم وداع جمله اعضای خویش را

گویی هزار بند گران پاره می کنم

هر گام پای بادیه پیمای خویش را

در زیر پای رفتنم الماس پاره ساخت

هجر تو سنگریزه صحرای خویش را

هر جا روم ز کوی تو سر بر زمین زنم

نفرین کنم اراده بیجای خویش را

عمر ابد ز عهده نمی آیدش برون

نازم عقوبت شب یلدای خویش را

وحشی مجال نطق تو در بزم وصل نیست

طی کن بساط عرض تمنای خویش را