غزل ۱۰۲ - ز پیش دیده تا جانان من رفت...

ز پیش دیده تا جانان من رفت

تو پنداری که از تن جان من رفت

اگر خود همره جانان نرفتم

ولی فرسنگها افغان من رفت

سر و سامان مجو از من چو رفتی

تو چون رفتی سر و سامان من رفت

چه دید از من که چون بر هم زدم چشم

چو اشک از دیده گریان من رفت

از آن پیچم به خود چون مار ، وحشی

که گنج کلبه ویران من رفت