غزل ۳۵۰ - یک بار نباشد که نیازرده ام از تو...

یک بار نباشد که نیازرده ام از تو

در حیرتم از خود که چه خوش کرده ام از تو

خواهم که حریفی چو تو خوبت بچشاند

ته مانده این رطل که من خورده ام از تو

این میوه که آلوده به زهرم لب و دندان

نوباوه شاخی ست که پرورده ام از تو

سد پرده خون گشت بر عقده غم خشک

دل مرده تر از غنچه پژمرده ام از تو

چون وحشی اگر عمر بود بر تو فشاندم

جانی که به نزدیک لب آورده ام از تو