شماره ۴۲ - هجو خواجه

ای خواجه هجو ریشه فرو می برد، بترس

شاخی ست این که می ندهد میوه بهی

حاکم تو باش و جانب خود گیر و حکم کن

کردم در این معامله من با تو کوتهی

شاعر اگر تو باشی و از من طمع کنی

این وعده ها دهم که تو دادی و می دهی

هم خود بگو که از پی تحریر هجو من

یک لحظه کاغذ و قلم از دست می نهی ؟