قصیده · ناصرخسرو
قصیده شماره ۱۱۹ - ای بسته خود کرده دل خلق به ناموس...
1
ای بسته خود کرده دل خلق به ناموس
ز اندیشه تو را رفته به هر جانب جاسوس
2
اثبات یقین تو به معقول چه سود است،
چون نیست یقین نفی گمان تو به محسوس؟
3
تا چند سخن گوئی از حق و حقیقت؟
آب حیوان جوئی در چشمه مطموس!
4
گر رای تو کفر است مکن پیدا ایمان
ور جای تو دیر است مزن پنهان ناقوس
5
ای آنکه همه زرقی در فعل چو روباه،
وی آنکه همه رنگی در وصف چو طاووس
6
تا کی روی آخر ز پی حج به زیارت
از طوس سوی مکه، وز مکه سوی طوس؟
7
چون نیست ز کان علت مقصود، پس ای دوست
چه مکه و چه کعبه و چه طوس و چه طرطوس