شماره ۳ - چو از زلف شب بازشد تابها...

چو از زلف شب بازشد تابها

فرو مرد قندیل محرابها

سپیده دم، از بیم سرمای سخت

بپوشید بر کوه سنجابها

به میخوارگان ساقی آواز داد

فکنده به زلف اندرون تابها

به بانگ نخستین از آن خواب خوش

بجستیم چون گو ز طبطابها

عصیر جوانه هنوز از قدح

همی زد بتعجیل پرتابها

از آواز ما خفته همسایگان

بی آرام گشتند در خوابها

برافتاد بر طرف دیوار و بام

ز بگمازها نور مهتابها

منجم به بام آمد از نور می

گرفت ارتفاع سطرلابها

ابر زیر و بم شعر اعشی قیس

همی زد زننده به مضرابها

و کاس شربت علی لذه

و اخری تداویت منها بها

لکی یعلم الناس انی امرو

اخذت المعیشه من بابها