غزل شماره ۲ - طبع تو دمساز نیست عاشق دلسوز را...

طبع تو دمساز نیست عاشق دلسوز را

خوی تو یاری گر است یار بدآموز را

دستخوش تو منم دست جفا برگشای

بر دل من برگمار تیر جگردوز را

از پی آن را که شب پرده راز من است

خواهم کز دود دل پرده کنم روز را

لیک ز بیم رقیب وز پی نفی گمان

راه برون بسته ام آه درون سوز را

دل چه شناسد که چیست قیمت سودای تو

قدر تو چه داند صدف در شب افروز را

گر اثر روی تو سوی گلستان رسد

باد صبا رد کند تحفه نوروز را

تا دل خاقانی است از تو همی نگذرد

بو که درآرد به مهر آن دل کین توز را