غزل شماره ۹۸ - آن زمان کو زلف را سر می برد...

آن زمان کو زلف را سر می برد

از صبا پیوند عنبر می برد

در غم زنجیر مشکینش فلک

هر زمان زنجیر دیگر می برد

در جمال روی او نظارگی

دست را حالی به خنجر می برد

پس عجب نی گر رگ ایمان ما

نیش آن مژگان کافر می برد

این عجب تر، کان لب نوشین به لطف

گردنان را سر به شکر می برد

گفت خاقانی نه مرد درد ماست

زین بهانه آبش از سر می برد