غزل · خاقانی
غزل شماره ۱۳۰ - می وقت صبوح راوقی باید...
1
می وقت صبوح راوقی باید
وان می به خمار عاشقی باید
2
چون مرغ قنینه زد صلای می
با پیر مغان موافقی باید
3
تا زهد تکلفیت برخیزد
بر ناصیه داغ فاسقی باید
4
در پیش خسان اگر نهی خوانی
هم بی نمک منافقی باید
5
همچون محکت چو چهره بخراشند
بر چهره نشان صادقی باید
6
در هر کنجی است تازه عذرائی
اما نظر تو وامقی باید
7
چون کار به کعبتین عشق افتد
شش پنج زنش حقایقی باید