غزل · خاقانی
غزل شماره ۱۳۲ - چه روح افزا و راحت باری ای باد...
1
چه روح افزا و راحت باری ای باد
چه شادی بخش و غم برداری ای باد
2
کبوتروارم آری نامه دوست
که پیک نازنین رفتاری ای باد
3
به پیوند تو دارم چشم روشم
که بوی یوسف من داری ای باد
4
به سوسن بوی و توسن خوی ترکم
پیام راز من بگزاری ای باد
5
بگوئی حال و باز آری جوابم
که خاموش روان گفتاری ای باد
6
به خاک پای او کز خاک پایش
سرم را سرمه چشم آری ای باد
7
به زلف او که یک موی از دو زلفش
بدزدی و به من بسپاری ای باد
8
من از زلفش سخن راندن نیارم
تو بر زلفش زدن چون یاری ای باد
9
دلم زنهاری است آنجا، در آن کوش
که باز آری دل زنهاری ای باد
10
گر او نگذارد آوردن دلم را
درو آویزی و نگذاری ای باد
11
چنان پنهانی و پیداست سحرت
که خاقانی توئی پنداری ای باد