غزل شماره ۱۸۶ - در خوشاب را لبت سخت خوش آب می دهد...

در خوشاب را لبت سخت خوش آب می دهد

نرگس مست را خطت خوب سراب می دهد

رشوه به چشم مست تو نرگس تازه می برد

باژ به زلف شست تو عنبر ناب می دهد

دیده پرآب کرده ای رو که به دست غمزه ات

هندوی دیده تیغ را بهر تو آب می دهد

طرفه تر آنکه طره ات سر ز خطت همی کشد

پس به تکلف اندرو حسن تو تاب می دهد

ور ز خطت برون نهم پای ز بهر گردنم

هم سر زلف سرکشت تاب طناب می دهد

بر سر کوی حسن تو پای دلم شکسته شد

تا چو درنگ می کند جان به شتاب می دهد