غزل شماره ۱۹۸ - فتاده ام به طلسم کشاکش تقدیر...

فتاده ام به طلسم کشاکش تقدیر

نه گرد خانه به دوشم نه خاک دامن گیر

دل رمیده و شوق بهانه خود دارم

که دیده است دو دیوانه را به یک زنجیر

چه طرف ها که نبستم ز رهنمائی دل

دلیل رهزن من مست خواب و راه خطیر

خدا زیارت فتراک دل نصیب کناد

رمیده خاطرم از دام راه بی تاثیر

نفس کشیدن مرغ اسیر پرواز است

مباد صید رهائی شوی ز دام صفیر

دلی که بال و پری در هوای خاک بزد

ندید خواب شکفتن چو غنچه تصویر

ز سینه تا به لب آئین نیشتر دارم

حدیث از جگر پاره می کنم تفسیر

تو کز تفحص عنقا غبار خواهی شد

چرا غزال قناعت نمی کنی تسخیر

ز فیض دولت بیدار دیده می خواهم

که صبح را دهم از گریه توشه شب گیر

تو خاقنی که به تاراج امتحان رفتی

ز گرد کوره وارستگی طلب اکسیر