غزل شماره ۲۳۲ - ای قوم الغیاث که کار اوفتاده ایم...

ای قوم الغیاث که کار اوفتاده ایم

یاری دهید کز دل یار اوفتاده ایم

از ره روان حضرت او بازمانده ایم

از کاروان گسسته و بار اوفتاده ایم

در صدر دیده ای که چه اقبال دیده ایم

بر آستان نگر که چه زار اوفتاده ایم

از من دواسبه قافله صبر درگذشت

ما در میان راه و غبار اوفتاده ایم

اندر بلا همی کندم آزمون بلی

در آتش از برای عیار اوفتاده ایم

ای کاش یار غار نرفتی ز دست من

اکنون که پای بر دم مار اوفتاده ایم

خاقانی عزیز سخن بودم ای دریغ

آخر چه اوفتاد که خوار اوفتاده ایم