غزل شماره ۲۹۹ - پشت پایی زد خرد را روی تو...

پشت پایی زد خرد را روی تو

رنگ هستی داد جان را بوی تو

گشته چون من کشته ای زنار دار

جان عیسی در صلیب موی تو

از پی خون ریز جان خاکیان

شهربندی شد فلک در کوی تو

دیده کافوری و جان قیری کند

در سیه کاری سپیدی خوی تو

از دلت ترسم به گاه صلح از آنک

سر به شکر می برد جادوی تو

بنده دندان خویشم کو به گاز

نقش یاسین کرد بر بازوی تو

دربدر هر ماه چون گردد قمر

دیده شاید آن هلال ابروی تو

آهوی تاتار را سازد اسیر

چشم جادوخیز و عنبر موی تو

جان خاقانی تو داری اینت صید

چرب پهلویی هم از پهلوی تو