شماره ۷ - در مدح جلال الدین شروان شاه اخستان

جو به جو راز جهان بنمود صبح

مشک جو جو از دهان بنمود صبح

صبح گوئی زلف شب را عاشق است

کز دم عاشق نشان بنمود صبح

در وداع شب همانا خون گریست

روی خون آلود از آن بنمود صبح

جام فرعونی خبر ده تا کجاست

کاتش موسی عیان بنمود صبح

مرغ تیز آهنگ لختی پر فشاند

چون عمود زرفشان بنمود صبح

قفل رومی برگرفت از درج روز

چون کلید هندوان بنمود صبح

بر سماع کوس و بر رقص خروس

خرقه بازی در نهان بنمود صبح

نافه شب را چو زد سیمین کلید

مشک تر در پرنیان بنمود صبح

بر محک شب سپیدی شد پدید

چون عیار آسمان بنمود صبح

تا برآرد یوسفی از چاه شب

دلو سیمین ریسمان بنمود صبح

در کمین شرق زال زر هنوز

پر عنقا دیدبان بنمود صبح

حلقه دیدستی به پشت آینه

حلقه مه همچنان بنمود صبح

گوئی اندر بر حمایل چرخ را

خنجر شاه اخستان بنمود صبح

صبح خیزان وام جان درخواستند

داد عمری ز آسمان درخواستند

پیش کان قرا شود سبوح خوان

در صبوح عیش جان در خواستند

در مناجاتی که سرمستان کنند

جرم آن سبوح خوان در خواستند

نازنینانی که دیر آگه شدند

زود جام زرفشان درخواستند

چون به خوابی صبح ازیشان فوت شد

روز را رطل گران درخواستند

گر قدح های صبوحی شد ز دست

هم به رطلی عذر آن درخواستند

چون نهنگان از پی دریا کشی

ساغر کشتی نشان درخواستند

کوه زهره عاشقانند این چنین

کآتشین دریا چنان درخواستند

از زکات جرعه دریاکشان

مفلسان گنج روان درخواستند

جور خواران را جهان انصاف داد

کز خود انصاف جهان درخواستند

ساقیان نیز از پی یک بوس خشک

با زر تر نقد جان درخواستند

چون کناری را بها گفتیم چند

صد بهای کاویان درخواستند

چرخ و انجم بر طراز روز نو

کنیت شاه اخستان درخواستند

پند آن پیر مغان یاد آورید

بانگ مرغ زند خوان یاد آورید

دجله دجله تا خط بغداد جام

می دهید و از کیان یاد آورد

خفتگان را در صبوح آگه کنید

پیل را هندوستان یاد آورید

دانه مرغ بهشتی در دهید

مرغ جان را ز آشیان یاد آورید

بر شما بادا که خون رز خورید

خاکیان را در میان یاد آورید

خوان نهید و خوانچه مستان کنید

بی خودان را زیر خوان یادآورید

چون ز جرعه خاک را رنگی دهید

هم به بوئی ز آسمان یاد آورید

خاص را در آستین جا کرده اید

عام را بر آستان یاد آورید

کعبتین را گر سه شش خواهید نقش

نام رندان بر زبان یادآورید

دوستان تشنه لب را زیر خاک

از نسیم جرعه دان یاد آورید

در شبستان چون زمانی خوش بوید

از شبیخون زمان یادآورید

روز شادی را شب غم درقفاست

چون در این باشید از آن یاد آورید

جام زر افشان به خاقانی دهید

خاطرش را درفشان یاد آورید

راویان را بر زبان تهنیت

مدحت شاه اخستان یاد آورید

راز مستان از میان بیرون فتاد

الصبوح آواز آن بیرون فتاد

ساقی از قیفال خم می راند خون

طشت زرین ز آسمان بیرون فتاد

زاهد کوه آستینی برفشاند

ز او کلید خمستان بیرون فتاد

صوفی قرا کبودی چاک زد

ساغریش از بادبان بیرون فتاد

باد، دستار مذن در ربود

کعبتینی از میان بیرون فتاد

سبحه در کف می گذشتم بامداد

بانگ ناقوس مغان بیرون فتاد

مصحفی در بر حمایل داشتم

می فروشی از دکان بیرون فتاد

بند زر از مصحفم در وجه می

بستد و راز نهان بیرون فتاد

پشت خم در خم شدم وز درد خام

خوردم و هوش از روان بیرون فتاد

یک نشان از درد بر دراعه ماند

دوستی دید و نشان بیرون فتاد

دشمنان بیرون ندادند این حدیث

این حدیث از دوستان بیرون فتاد

جور می کش همچنین خاقانیا

خاصه کانصاف از جهان بیرون فتاد

کشتی بهروزی از دریای غیب

بر در شاه اخستان بیرون فتاد

کوس را دیدی فغان برخاسته

بانگ مرغان بین چنان برخاسته

اختران آبله مانند را

از رخ گردون نشان برخاسته

شب چو جعد زنگیان کوته شده

وز عذار آسمان برخاسته

روز چون رخسار ترکان از کمال

خال نقصان از میان برخاسته

مجلس از جام و تنوره گرم و خوش

باد و آتش زاین و آن برخاسته

آتش از انگشت بین سر بر زده

روم از هندوستان برخاسته

نغمه مطرب شده چون نفخ صور

تا قیامت در جهان برخاسته

می چو عیسی و ز رومی ارغنون

غنه انجیل خوان برخاسته

گوش بربط تا به چوب انباشته

ناله ش از راه زبان برخاسته

نای بی گوش و زبان بسته گلو

از ره چشمش فغان برخاسته

چنگ بین چون ناقه لیلی وز او

بانگ مجنون هر زمان برخاسته

بهر دستینه رباب از جام و می

زر و بسد رایگان برخاسته

لحن زهره بر دف سیمین ماه

بر در شاه اخستان برخاسته

آن نه زلف است آنچنان آویخته

سلسله است از آسمان آویخته

سلسله گر بهر عدل آویختند

بهر ظلم است او چنان آویخته

حلقه گوشت چو عیاران به حلق

زیر زلفت بین نهان آویخته

در سر زلف گنه کارت نگر

بی گناهان را روان آویخته

تا سرینت با میان درساخته است

کوهی از مویی روان آویخته

دل که با بار غمت پیوست، هست

مویی از کوه گران آویخته

هر زمان یاسج زنان صیاد وار

آئی از بازو کمان آویخته

آهوی چشمت بدان زنجیر زلف

جان شیران جهان آویخته

عنبرین دستارچه گرد رخت

طوق غبغب در میان آویخته

فتنه در فتراک تو بسته عنان

داد خواهان در عنان آویخته

ای به موئی آسمان را از جفا

بر سر من هر زمان آویخته

در تو آویزم چو مویی کز غمت

شد به مویی کار جان آویخته

جور بس کن خاصه چون کسری به عدل

شاه زنجیر امان آویخته

نامرادی را به جان در بسته ام

خدمت غم را میان در بسته ام

عالمی پر تیر باران جفاست

بر حقم گر چشم جان در بسته ام

آمدم تسلیم در هرچه آیدم

دیده امید از آن در بسته ام

سر به تیغ دشمنان در داده ام

در به روی دوستان در بسته ام

روز هم جنسان فرو شد لاجرم

روزن دل ز آسمان در بسته ام

سایه خود هم نبینم تا زیم

آن چنان چشم از جهان در بسته ام

تا دم من گوش من هم نشنود

سوی لب راه فغان در بسته ام

تا نیاید غور این غم ها پدید

گریه را راه نهان در بسته ام

هرچه خواهد چرخ گو می کن ز جور

کز مکن گفتن زبان در بسته ام

راز مرغان را سلیمانی نماند

پیش دیوان ز آن دهان در بسته ام

بر زبانم مهر مردان کرده اند

همچو طفلان گفت از آن در بسته ام

خاک در لب کرد خاقانی و گفت

در فروشی را دکان در بسته ام

همت از کار جهان برداشته

دل به شاه شه نشان دربسته ام

گر جهان شاه جهان می خواندش

آسمان هم آسمان می خواندش

مفخر اول بشر خوانش که دهر

مهدی آخر زمان می خواندش

ز آنکه شیطان سوز و دجال افکن است

آدم مهدی مکان می خواندش

ور صدائی آید از طاق فلک

هم فلک کیوان نشان می خواندش

آهن تیغش دل اعدا بخورد

مردم، آهن خای از آن می خواندش

دیده ای دندان که خاید استخوان

کادمی هم استخوان می خواندش

خطبه مدحش چو برخواند آفتاب

مشتری حرز امان می خواندش

سکه قدرش چو بنوشت آسمان

ماه لوح غیب دان می خواندش

تیغ شه ماند به لوحی کز دو روی

ملک محراب کیان می خواندش

نصرت نو زاده تا با تیغ اوست

چرخ طفل لوح خوان می خواندش

ابجد تایید بین کز لوح ملک

طفل نصرت چون روان می خواندش

رنگ جبریل است تیغش را که عقل

وحی پیروزی رسان می خواندش

خصم شه تا عده دار آرزوست

عاقل آبستن نشان می خواندش

دست و شمشیرش چنان بینی به هم

کآفتاب و آسمان بینی به هم

شاه ملت پاسبان را بر فلک

هفت سلطان پاسبان بینی به هم

از نهیبش در چهار ارکان خصم

چار طوفان هر زمان بینی به هم

آب خضر و نار موسی یافت شاه

عزم و حزمش زین و آن بینی به هم

شه سکندر قدر و اندر موکبش

خضر و موسی همعنان بینی به هم

حکم عزرائیل و برهان مسیح

در کف و تیغش عیان بینی به هم

دوست و دشمن را رضا و خشم او

عمر بخش و جان ستان بینی به هم

چون دو نفخ صور در خشم و رضاش

زهر و پازهر روان بینی به هم

خنجر سبزش چو سرخ آید به خون

حصرم و می را نشان بینی به هم

تا نه بس دیر از کمال عدل شاه

مصر و ری در شابران بینی به هم

از نسیم عدل او هر پنج وقت

چار ملت را امان بینی به هم

بر دعای دولتش در شش جهت

هفت مردان یک زبان بینی به هم

در ریاض عشرتش در هفت روز

هشت جنت نقل دان بینی به هم

کنیتش چون بشمری هر هشت حرف

نه فلک را حرز جان بینی به هم

رمحش از طوفان نشان خواهد نمود

معجز نوح از سنان خواهد نمود

تیغ هندیش از مخالف سوختن

در خزر هندوستان خواهد نمود

بر ثبات دولت او تا ابد

جنبش عدلش نشان خواهد نمود

صبحگاهی کز شبیخون ران گشاد

تیغ چون خور خون فشان خواهد نمود

سرخی شام آگهی داده است از آنک

روز خوشی در جهان خواهد نمود

شبروی کرده کلنگ آسا به روز

همچو شاهین کامران خواهد نمود

حلق خصمت در تثاوب جان دهد

کو تمطی بر کمان خواهد نمود

چون کمان و تیر شد نون والقلم

نشره فتح این و آن خواهد نمود

جوشن ناخن تنش بدخواه را

تن چو ناخن ز استخوان خواهد نمود

شاه موسی کف چو خنجر برکشد

زیر ران طوری روان خواهد نمود

خصم فرعونی نسب هم چون زنان

دو کدان در زیر ران خواهد نمود

پنبه کن ای جان دشمن ز آن تنی

کو ز ترکش دو کدان خواهد نمود

سگ گزیده خصم و تیغ شه چو آب

کآتش مرگش عیان خواهد نمود

زیرکان کاسرار جان دانسته اند

علم جزوی ز آسمان دانسته اند

از رصدها سیزده سال دگر

خسف بادی در جهان دانسته اند

قرن ها را حکم پیشی کرده اند

تا قران ها در میان دانسته اند

در سر میزان ز جمع اختران

بیست و یک نوع از قران دانسته اند

نابریده برج خاکی را تمام

برج بادیشان مکان دانسته اند

گرچه هفت اختر به یک جا دیده اند

جای کیوان بر کران دانسته اند

من یقین دانم که ضد آن بود

کاین حکیمان از گمان دانسته اند

حکمشان باطل تر است از علمشان

کاختران را کامران دانسته اند

هفت هارون بر در سلطان غیب

از چه سان فرمان روان دانسته اند

هفت بیدق عاجز شاه قدر

از چه شان لجلاج سان دانسته اند

عارفان اجرام را در راه امر

هفت پیک رایگان دانسته اند

کار پیکان نامه بردن دان و بس

پیک را کی نامه خوان دانسته اند

دفع این طوفان بادی را سبب

دولت شاه اخستان دانسته اند

شاه مغرب کامران ملک باد

آفتاب خاندان ملک باد

پیش او هر تاجداری همچو تاج

پشت خم بر آستان ملک باد

از پی طغرای منشور ظفر

تیر حکمش بر کمان ملک باد

خطی او همچو خط استوا

ناگزیر آسمان ملک باد

ظل کعبش کاوفتد بر ساق عرش

زاد سرو بوستان ملک باد

تا به جان بینند جنبش سایه را

سایه بالاش جان ملک باد

بهر تعویذ سلاطین از ثناش

اسم اعظم در زبان ملک باد

کام بختش چون دعای مادران

در اجابت هم عنان ملک باد

از سر تیغش چو داغ تازیان

ران شیران را نشان ملک باد

بر زبان ملک چون نامش رود

آب حیوان در دهان ملک باد

از شعاع طلعتش در جام می

نجم سعدین در قران ملک باد

بس بقائم ریخت با عدلش جهان

کو چو قائم در جهان ملک باد

فضل یزدان در ضمان عمر اوست

عمر او هم در ضمان ملک باد