غزل · انوری
غزل شماره ۶۷ - مرا تا کی فلک رنجور دارد...
1
مرا تا کی فلک رنجور دارد
ز روی دلبرم مهجور دارد
2
به یک باده که با معشوق خوردم
همه عمرم در آن مخمور دارد
3
ندانم تا فلک را زین غرض چیست
که بی جرمی مرا رنجور دارد
4
دو دست خود به خون دل گشادست
مگر بر خون من منشور دارد