غزل شماره ۷۴ - دلم را انده جان می ندارد...

دلم را انده جان می ندارد

چنان کاید جهانی می گذارد

حدیث عشق باز اندر فکندست

دگر بارش همانا می بخارد

چه گویم تا که کاری برنسازد

چه سازم تا که رنگی برنیارد

چه خواهد کرد چندین غم ندانم

که جای یک غم دیگر ندارد

به زاری گفتمش در صبر زن دست

اگر عشقت به دست غم سپارد

مرا گفتا ترا با کار خود کار

مسلمان، مردم این را دل شمارد

بنامیزد دلم در منصب عشق

به آیین شغلهایی می گذارد