غزل شماره ۱۱۱ - رخ خوبت خدای می داند...

رخ خوبت خدای می داند

که اگر در جهان به کس ماند

ماه را بر بساط خوبی تو

عقل بر هیچ گوشه ننشاند

شعله آفتاب را بکشد

حسنت ار آستین برافشاند

در جهان برنیاید آب به آب

عشقت ار آب بر جهان راند

گفتمت جان به بوسه ای بستان

گفتی ار خصم بوسه بستاند

بستدی جان و بوسه می ندهی

این حدیثت بدان نمی ماند

چون مزاج دلم همی دانی

که نداند شکیب و نتواند

با خیالت بگو نخواهم داد

تا به گوش دلم فرو خواند

انوری بر بساط گیتی کیست

که نه ناباخته همی ماند