غزل شماره ۱۴۴ - وصلت به آب دیده میسر نمی شود...

وصلت به آب دیده میسر نمی شود

دستم به حیله های دگر درنمی شود

هرچند گرد پای و سر دل برآمدم

هیچم حدیث هجر تو در سر نمی شود

دل بیشتر ز دیده بپالود و همچنان

یک ذره ش آرزوی تو کمتر نمی شود

با آنکه کس به شادی من نیست در غمت

زین یک متاعم این همه درخور نمی شود

گفتم که کارم از غم عشقت به جان رسید

گفتی مرا حدیث تو باور نمی شود

جانا از این حدیث ترا خود فراغتیست

گر باورت همی شود و گر نمی شود

گویی چو زر شود همه کارت چو زر بود

کارت ز بی زریست که چون زر نمی شود

منت خدای را که ز اقبال مجد دین

رویم از این سخن به عرق تر نمی شود

در هیچ مجلس نبود تا چو انوری

یک شاعر و دو سه توانگر نمی شود

چندانک از زمانت برآید بگیر نقد

در خاوران نیم که میسر نمی شود