غزل · انوری
غزل شماره ۱۷۶ - دوش در ره نگارم آمد پیش...
1
دوش در ره نگارم آمد پیش
آن به خوبی ز ماه گردون بیش
2
گشته از روی و زلف خونخوارش
خاک گلرنگ و باد مشک پریش
3
چون مرا دید ساعتی از دور
آن بت نیکخواه نیک اندیش
4
به اشارت نهان ز دشمن گفت
کالسلام علیک ای درویش