غزل شماره ۱۹۹ - تا به کوی تو رهگذر دارم...

تا به کوی تو رهگذر دارم

کس نداند که من چه سر دارم

دل ربودی و قصد جان کردی

رسم و آیین تو ز بر دارم

داستانی ز غصه همه سال

قصه عمر جان شکر دارم

جز غم عاشقی ز بی سیمی

صد هزاران غم دگر دارم

عهد و پیمان شکسته ای بر هم

سر برآورده ای خبر دارم

هر غمی کز تو باشدم حقا

ای دو دیده به دیده بردارم