غزل · انوری
غزل شماره ۳۱۰ - آخر ای جان جهان با من جفا تا کی کنی...
1
آخر ای جان جهان با من جفا تا کی کنی
دست عهد از دامن صحبت رها تا کی کنی
2
چون بجز جور و جفاکاری نداری روز و شب
پس مرا بیغاره مهر و وفا تا کی کنی
3
باختم در نرد عشقت این جهان و آن جهان
چون همه درباختم با من دغا تا کی کنی
4
چون کلاه خواجگی یکباره بنهادم ز سر
جان من پیراهن صبرم قبا تا کی کنی
5
از وفای انوری چون روی گردانیده ای
شرم دار از روی او آخر جفا تا کی کنی