غزل شماره ۳۱۱ - از من ای جان روی پنهان می کنی...

از من ای جان روی پنهان می کنی

تا جهان بر من چو زندان می کنی

آشکارا گشت رازم تا ز من

خنده دزدیده پنهان می کنی

خون دلهای عزیزان ریختن

گرچه دشوارست آسان می کنی

زهره کی دارد به کردن هیچکس

آنچه تو از مکر و دستان می کنی

هرچه ممکن گردد از جور و جفا

با دل مسکین من آن می کنی