غزل شماره ۹۶ - بنگرید این فتنه را کز نو پدیدار آمدست...

بنگرید این فتنه را کز نو پدیدار آمدست

خلق شهری از دل و جانش خریدار آمدست

باغ رویش را ز چاه غبغبست امسال آب

زان سبب سیب زنخدانش به از پار آمدست

نقد هر خوبی که در گنج ملاحت جمع بود

یک به یک در حلقه آن زلف چون مار آمدست

بارها جان عزیز خویش را در پای او

پیشکش کردیم و اندر پیش او خوار آمدست

بوسه ای زان لعل بربودیم و آسان گشت کار

گر چه بر طبع حسودان نیک دشوار آمدست

گر به کار ما نظر کرد او چه باشد؟ سالها

خون دل خوردیم تا امروز در کار آمدست

بنده آن زلف سر بر دوش کرد از دوش باز

اوحدی را کز کلاه خسروی عار آمدست