غزل شماره ۱۰۵ - روی تو، که قبله جهانست...

روی تو، که قبله جهانست

از دیده من چرا نهانست؟

جایی بجز از درت ندارم

گر درنگری، بجای آنست

در دل زده ای تو آتش عشق

وین آه، که می زنم، دخانست

دل یاد تو در ضمیر دارد

آن نیست که بر سر زبانست

این سر، که به عاشقی سبک شد

بی روی تو بر تنم گرانست

وصل تو بدین ودل خریدم

گر سود کنیم و گر زیانست

یک بوسه اگر به جان فروشی

منت می نه، که رایگانست

با من تن لاغر و دل تنگ

از عشق تو کمترین نشانست

مار را ز غم تو اوحدی وار

جان بر کف و خرقه در میانست