غزل · اوحدی
غزل شماره ۱۱۴ - مرا سر بلندی ز سودای اوست...
1
مرا سر بلندی ز سودای اوست
سری دوست دارم که در پای اوست
2
مزاج دلم گرم از آن می شود
که بر مهر روی دلارای اوست
3
مرا زیبد ار لاف شاهی زنم
که در سینه گنج تمنای اوست
4
نیابی در اجزای من دره ای
که آن ذره خالی ز سودای اوست
5
سرم جای شور و تنم جای شوق
لبم جای ذکر و دلم جای اوست
6
که نزدیک لیلی خبر می برد؟
که: مجنون آشفته شیدای اوست
7
دل اوحدی کی برآید ز بند؟
که در بند زلف سمن سای اوست